Zaawansowane wsparcie życia dla cierpiących na schorzenia układu oddechowego poza szpitalem ad 5

Stan podstawowy uzyskano dla wszystkich 8138 pacjentów; status 7663 pacjentów uzyskano z dokumentacji szpitalnej, a status 475 pacjentów uzyskano z rejestru zgonów w Ontario. Pierwotna miara wyniku, śmiertelność, znacznie się zmniejszyła, z 14,3% do 12,4% (różnica absolutna, 1,9%, przedział ufności 95% [CI], 0,4 do 3,4; P = 0,01). Ta różnica w śmiertelności była w całości spowodowana zmniejszeniem śmiertelności wewnątrzszpitalnej, podczas gdy śmiertelność w oddziale ratunkowym pozostała niezmieniona. W analizie wieloczynnikowej faza badania pozostała istotnym czynnikiem prognostycznym przeżycia po skorygowaniu potencjalnych zmiennych zakłócających, w tym wieku, płci, początkowej częstości oddechów, początkowej częstości tętna, priorytetowego kodu powrotu, zastosowanego leczenia i ostatecznej diagnozy (skorygowany iloraz szans, 1,28 95% CI, 1,11 do 1,47). Odsetek osób, które przeżyły, osiągając najlepszy wynik w kategorii mózgowej na poziomie (w skali od do 5, z wyższym wynikiem wskazującym większą niepełnosprawność) znacznie wzrósł (z 52,3% do 62,5%, P <0,001). Odsetek pacjentów, których stan został subiektywnie oceniony przez ratowników medycznych, którzy poprawili się po przybyciu do pogotowia, znacznie wzrósł (z 24,5% do 45,8%, P <0,001). Ponadto wskaźnik intubacji w oddziale ratunkowym zmniejszył się z fazy podstawowego wsparcia życia do fazy zaawansowanego leczenia podtrzymującego (z 5,3% do 3,1%, P <0,001). Nie zaobserwowano znaczących zmian w zakresie aspiracji w badaniu radiologicznym klatki piersiowej, chociaż nadzór nad tym wynikiem był znacznie bardziej dokładny w fazie zaawansowanego wspomagania życia. Występowała jedynie bardzo niewielka różnica między fazami dla współczynników przyjęć do szpitala (67,8% w porównaniu z 65,0%) i bez znaczącej różnicy w średniej długości pobytu w szpitalu w dniach.
Tabela 4. Tabela 4. Śmiertelność wśród podgrup ważnych klinicznie. Oceniliśmy kilka klinicznie ważnych podgrup (Tabela 4). U pacjentów z ostateczną diagnozą zastoinowej niewydolności serca (15,1% w porównaniu z 10,9%) zaproponowano zmniejszenie śmiertelności w fazie zaawansowanego leczenia podtrzymującego (15,1% w porównaniu do 10,9%), ale nie w przypadku osób z innymi diagnozami związanymi z rozładowaniem. Jednakże test interakcji nie potwierdził statystycznie możliwej do wykazania różnicy między efektem pozaszpitalnych środków leczenia podtrzymującego na życie u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca a pacjentami z innymi diagnozami.
W innej analizie podgrupy istniały dowody na to, że korzyść ze środków leczenia podtrzymującego na życie w zakresie śmiertelności była widoczna tylko wśród pacjentów w większych miastach objętych badaniem (tych z więcej niż 100 000 osób), ale nie w mniejszych społecznościach. Wreszcie, w porównaniu z fazą wsparcia podstawowego życia, zaobserwowano zmniejszenie śmiertelności w fazie wsparcia dla osób w zaawansowanym okresie życia, gdy kod powrotu EMS został zarejestrowany jako nie pilny (11,7% w porównaniu z 9,8%), ale nie wtedy, gdy kod powrotu EMS został zapisany jako pilny . Jednak test interakcji wykazał, że żaden z tych trendów nie był statystycznie istotny.
Dyskusja
W tym badaniu ocenialiśmy wpływ pozasłużeniowego leczenia podtrzymującego życie na wyniki pacjentów z niewydolnością oddechową. Chociaż nastąpiła istotna redukcja ogólnej śmiertelności w fazie zaawansowanego leczenia podtrzymującego, wielkość zaobserwowanego spadku nie przekraczała wcześniej określonej, minimalnej klinicznie istotnej różnicy wynoszącej 2 punkty procentowe.
[hasła pokrewne: olx barlinek, półpasiec objawy zdjęcia, masło kakaowe nierafinowane ]