Haploinsufficiency, Otylosc i Insulinowa wrazliwosc

Pal i koledzy (wydanie z 13 września) stwierdzają, że podwyższona wrażliwość na insulinę może paradoksalnie współistnieć z otyłością u pacjentów z niewydolnością PTEN, która powoduje zespół Cowdena. Uważamy jednak, że niektóre wnioski opisane przez autorów nie są poparte ich ustaleniami. Chociaż nośniki mutacji PTEN są podobne do kontroli (dopasowane do indeksu masy ciała [BMI]) w odniesieniu do beztłuszczowej masy ciała, zawartości mineralnej kości, całkowitej zawartości tłuszczu i dystrybucji tłuszczu, ich wyższy BMI w stosunku do dopasowanego wieku i płci kontrola populacji nie może być jeszcze przypisana zwiększonej otyłości, ponieważ to ostatnie porównanie pozostaje nieudowodnione przez absorpcjometrię rentgenowską o podwójnej energii (DXA). Interpretacja autorów na temat większego podziału tłuszczu trzewnego na podskórny tłuszcz nie była poparta znaczącą różnicą wykrytą w fałdowej antropometrii. Ponieważ 80-90% wl ewu glukozy podczas zaciskania hiperinsulinemiczno-euglikemicznego było metabolizowane przez mięśnie szkieletowe u pacjentów z zespołem Cowdena, zwiększenie masy beztłuszczowej, a nie otyłości, może prowadzić do podwyższenia BMI przy jednoczesnej podwyższonej wrażliwości na insulinę.2 Ponieważ myszy nadeksprymują Pten ma zwiększony wydatek energetyczny, test oksydacji substratu mitochondrialnego przez mięśnie szkieletowe i demonstracja podwyższonej liczby brązowych lub beżowych (brite) adipocytów może rzucić światło na mechanizmy komórkowe i biochemiczne leżące u podstaw otyłości związanej ze zwiększoną wrażliwością na insulinę u nosicieli mutacji PTEN .3
Melvin K. Leow, MD, Ph.D. Czytaj dalej Haploinsufficiency, Otylosc i Insulinowa wrazliwosc

MRI mózgu u niemowlat po matczynym zakazeniu wirusem zika podczas ciazy

Wybuch infekcji wirusem Zika (ZIKV) wystąpił na Martinique, francuskiej wyspie karaibskiej z prawie 400 000 mieszkańców, od grudnia 2015 r. Do października 2016 r. Pod koniec epidemii liczba klinicznie rozpoznanych zakażeń ZIKV osiągnęła 36 590, co stanowi liczbę jest prawdopodobnie niedoceniana, ponieważ aż 80% przypadków zakażenia ZIKV przebiega bezobjawowo.1 ZIKV stanowi szczególne zagrożenie dla kobiet w ciąży, z ryzykiem wystąpienia małogłowia płodowego u około 1% zarażonych, 2 głównie w pierwszym lub drugim trymestrze ciąży.3 Wzorzec obrazowania mózgu u dotkniętych dzieci obejmuje zwapnienia, uproszczony wzór żył, ventriculomegaly oraz hipoplazja móżdżku i pnia mózgu. Mikrocefalia z powiązanymi cechami może być wykryta podczas ultrasonografii prenatalnej lub badania fizykalnego przy porodzie. Niewiele wiadomo na temat innych możliwych nieprawidłowości w mózgu płodu związanych z ZIKV. W okresie epidemii na Martynice zdiagnozowano 1 4 przypadków małogłowie. Czytaj dalej MRI mózgu u niemowlat po matczynym zakazeniu wirusem zika podczas ciazy

Kraniektomia z powodu urazowego nadcisnienia sródczaszkowego

W Randomized Evaluation of Surgery with Craniectomy for Uncontrollable Elevation of Intracranial Pressure (RESCUEicp) badaniu zgłoszonym przez Hutchinsona i innych (problem z 22 września), śmiertelność wśród pacjentów z ciężkim urazowym uszkodzeniem mózgu (TBI) i opornym na leczenie nadciśnieniem wewnątrzczaszkowym, którzy przeszli dekompresję kraniektomii był niższy niż u pacjentów, którzy otrzymali opiekę medyczną. Jednak po 6 miesiącach pacjenci z grupy chirurgicznej byli bardziej narażeni na poważną niepełnosprawność (ocenianą przy użyciu rozszerzonej skali Glasgow Glasgow [GOS-E] 2) niż pacjenci z grupy medycznej. Po 12 miesiącach korzystniejszy wynik uzyskał wyższy odsetek pacjentów w grupie operacyjnej niż w grupie medycznej. Chociaż większość pacjentów w grupie operacyjnej poddano dwuczołowej dekompresyjnej kraniektomii (63%), nie przeprowadzono analizy według rodzaju operacji (tj. Dwuczołowej lub jednostronnej kraniektomii). Anal iza ta byłaby przydatna, biorąc pod uwagę, że w Stanach Zjednoczonych jednostronna dekompresyjna craniektomia jest bardziej powszechną operacyjną procedurą dekompresyjną niż banieczna dekompresyjna craniektomia. Czytaj dalej Kraniektomia z powodu urazowego nadcisnienia sródczaszkowego

Zachowana funkcja neuroprzekaznictwa nerek i inhibitor Nivolumab PD-1

Hamowanie immunologicznych punktów kontrolnych za pomocą przeciwciał skierowanych na zaprogramowaną śmierć komórki (PD-1) lub przeciwciał monoklonalnych przeciwko cytotoksycznemu antygenowi 4 związanemu z limfocytami T (CTLA-4) stosowano klinicznie u pacjentów z różnymi typami raka. W ograniczonej liczbie zgłoszonych przypadków, w których przeciwciała te zostały zastosowane u pacjentów po przeszczepie nerki, czynniki te były związane z odrzuceniem mediowanym komórkami i odrzucaniem przeciwciał (patrz tabela S2 w dodatkowym dodatku, dostępny w pełni tekst tego listu na). Opowiadamy o pacjentce, która otrzymała przeszczep nerki od żywego pokrewnego dawcy. U tego pacjenta schemat zapobiegawczego glikokortykosteroidu i sirolimusu (ssaczego celu inhibitora rapamycyny [mTOR]) mógł zapobiec niekorzystnej odpowiedzi immunologicznej niwolumabu w przeszczepie nerki. 70-letni mężczyzna ze schyłkową niewydolnością nerek po obustronnej nefrektomii z powodu rak a nerkowokomórkowego przeszedł transplantację nerki w 2010 r. Z jednym z sześciu niedopasowań HLA między biorcą a przeszczepem. Czytaj dalej Zachowana funkcja neuroprzekaznictwa nerek i inhibitor Nivolumab PD-1

Blinatumomab w ostrej bialaczce limfoblastycznej

width=590Kantarjian i in. (Wydanie z 2 marca) informują, że leczenie blinatumomabem, konstruktem bispecyficznego angażującego komórki T skierowanego na CD3 i CD19, skutkowało znacząco dłuższym całkowitym przeżyciem niż chemioterapia u dorosłych pacjentów z nawrotową lub oporną na leczenie prekursorową limfoblastyczną białaczką limfocytową B (ALL) . Wcześniejsze badania wykazały, że ekspresja antygenu powierzchniowego CD19 stała się negatywna, gdy pacjenci z ALL mieli nawrót po leczeniu blinatumomabem, co sugeruje możliwy mechanizm oporności na lek. Ponadto niektórzy badacze opisali inne mechanizmy oporności na blinatumomab, takie jak liczba limfocytów T regulatorowych, regulacja w górę zaprogramowanych zgonów lub guzów pozawęzłowych.3-5 Jak Kantarjian i in. omawiano ostatnio, że ostatnio dostępnych jest kilka terapii ukierunkowanych na molekułę tej choroby. Przydałoby się przeanalizować kolejność terapii. Czytaj dalej Blinatumomab w ostrej bialaczce limfoblastycznej

Mutacje RAS w raku płaskonabłonkowym u pacjentów leczonych inhibitorami BRAF AD 2

Pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę na analizy molekularne zmian nowotworowych skóry wyciętych podczas badań dermatologicznych podczas ich badania. Analizy molekularne próbek nowotworowych
DNA wyekstrahowany z próbek nowotworu zsekwencjonowano dla HRAS (eksony i 2), NRAS (eksony i 2), KRAS (eksony i 2) i CDKN2A (ekson 2) z użyciem reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR ) amplifikacja. (W przypadku starterów, patrz Tabela i Tabela 2 w Dodatku Aneks, dostępne wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie.) Następnie zastosowano sekwencjonowanie Sanger23 (patrz sekcja Metody w dodatkowym dodatku). Substytucje lub delecje pojedynczej zasady w eksonach TP53 od 2 do 11 analizowano przy użyciu badanego testu AmpliChip p53 (Roche Molecular Systems), zgodnie z instrukcjami producenta. Fosforylację ERK oceniano za pomocą analizy immunohistochemicznej.
Komórkowe analizy interakcji między zmutowanymi HRAS i inhibitorami BRAF
Zmutowaną linię komórkową raka płaskonabłonkowego raka myszy B9 mutanta HRAS zaszczepiono na miękkim agarze z wemurafenibem, z analogicznym związkiem narzdziowym PLX4720 (oba z Plexxikon) lub z kontrolnym nośnikiem dimetylosulfotlenku (Sigma-Aldrich), dla badań niezależnych od zakotwiczenia. Czytaj dalej Mutacje RAS w raku płaskonabłonkowym u pacjentów leczonych inhibitorami BRAF AD 2

Leczenie podtrzymujące Olaparib w raku jajnika nawracającym na platynę AD 5

Więcej pacjentów w grupie olaparibu miało przerwania lub zmniejszenie dawki (odpowiednio 27,9% i 22,8%) w wyniku zdarzeń niepożądanych, w porównaniu z grupą placebo (8,6% i 4,7%). Najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi, które powodowały przerwy lub zmniejszenie dawki olaparybu były wymioty, nudności i zmęczenie. Zdarzenia niepożądane, które doprowadziły do trwałego przerwania leczenia, wystąpiły u trzech pacjentów otrzymujących olaparyb (jeden z każdym z kołataniem serca i mięśniobóle, rumieniowata wysypka i nudności i niedrożność w jelicie cienkim) oraz u jednego pacjenta otrzymującego placebo (nudności); wszystkie te działania niepożądane miały stopień 2 i zostały uznane przez badacza za związane z leczeniem, z wyjątkiem niedrożności stopnia 4 w jelicie cienkim. Zgłoszone przez pacjenta wyniki
Nie stwierdzono znaczących różnic między grupami w zakresie objawów związanych z chorobą lub szybkości poprawy jakości życia związanej ze zdrowiem, mierzonej ocenami w ramach oceny funkcjonalnej terapii nowotworowej (FACT) – kwestionariusz wegetarianski, ogólnoukładowa FACT-National Cancer Network Indeks Objawów Owarowych oraz Indeks Wyników Próby (Tabela 3 w Dodatku Dodatkowym) .29 Czas do pogorszenia każdego z tych punktów końcowych był krótszy w przypadku olaparybu niż w przypadku placebo; jednak różnica nie była znacząca (Tabela 4 w Dodatku Uzupełniającym).
Dyskusja
To randomizowane badanie kliniczne fazy II z udziałem pacjentów z nawracającym, wrażliwym na platynę, surowiczym rakiem jajnika o wysokim stopniu złośliwości było ukierunkowane na histologicznie i fenotypowo zdefiniowaną podgrupę pacjentów, którzy mają komórki nowotworowe, które są wysoce wzbogacone w niedoborze rekombinacji homologicznej. W tej populacji leczenie podtrzymujące olaparybem w dawce 400 mg dwa razy na dobę znacząco poprawiło czas przeżycia wolnego od progresji w porównaniu z placebo. Czytaj dalej Leczenie podtrzymujące Olaparib w raku jajnika nawracającym na platynę AD 5

Udar okołooperacyjny

W swojej recenzji udaru okołooperacyjnego Selim (wydanie z 15 lutego) stwierdza, że znieczulenie miejscowe może stwarzać mniejsze ryzyko powikłań okołooperacyjnych niż znieczulenie ogólne i że izofluran i tiopenton mogą zapewniać neuroprotekcję . Jednak odniesienia, które cytuje, nie zapewniają wsparcia dla tych treści. Przegląd literatury Breen i Park2 wykazał, że nie można wyciągnąć żadnych wniosków na temat ryzyka udaru związanego z ogólnym w porównaniu ze znieczuleniem regionalnym w endarterektomii tętnic szyjnych. W rzeczywistości wyniki badań z randomizacją wykazały, że hipotonia pooperacyjna była bardziej prawdopodobna po znieczuleniu miejscowym. Różnice, które zostały zidentyfikowane, mogą nie mieć dużego wpływu klinicznego i wymagać dalszych badań. Czytaj dalej Udar okołooperacyjny

Racjonowanie opieki medycznej w Ameryce: plan Oregon i nie tylko ad

Dowiadujemy się, że podwójne problemy związane z niedostatecznym dostępem do opieki zdrowotnej i eksplodującymi kosztami opieki zdrowotnej nie są być może nierozerwalnie związane z planem Oregon. Propozycja Oregonu łączy je, handlując korzyściami biednych kobiet i dzieci otrzymujących pomoc dla rodzin z dziećmi pozostającymi na utrzymaniu w celu zapewnienia podstawowego dostępu do opieki zdrowotnej dla wszystkich ubogich poprzez szersze włączenie do programu Oregon Medicaid. Taki kompromis jest często zakładany lub proponowany w dyskusjach dotyczących poszerzenia dostępu do opieki zdrowotnej. Biorąc pod uwagę, że nasz naród jest jednym z dwóch uprzemysłowionych narodów (drugi to RPA), który nie zapewnia obywatelom powszechnego dostępu do opieki zdrowotnej, i biorąc pod uwagę, że mimo to wydajemy więcej na opiekę zdrowotną niż jakikolwiek inny kraj, ten szczególny kompromis jest prawdopodobnie bardziej polityczną rzeczywistością niż ekonomiczną. Chociaż kilka esejów w tej książce akceptuje ten kompromis, większość z nich odnosi się osobno do dwóch podstawowych wyzwań. Czytaj dalej Racjonowanie opieki medycznej w Ameryce: plan Oregon i nie tylko ad

Heparyna o niskiej masie cząsteczkowej

Hull i in. (Wydanie 9 kwietnia) wykazał przekonująco, że heparyna drobnocząsteczkowa jest co najmniej tak samo skuteczna jak dożylna niefrakcjonowana heparyna w leczeniu zakrzepicy żył bliższych. Stwierdzili również mniej poważnych powikłań krwotocznych u pacjentów otrzymujących heparynę drobnocząsteczkową. Tylko pacjent leczony heparyną drobnocząsteczkową miał poważne krwawienie, w porównaniu z 11 pacjentami, którym podano niefrakcjonowaną heparynę. Jednak pacjenci leczeni heparyną niefrakcjonowaną otrzymywali dożylnie od 30 000 do 40 000 jednostek (w zależności od ich czynników ryzyka), podczas gdy pacjenci leczeni heparyną drobnocząsteczkową otrzymywali średnio tylko 12 250 jednostek hamujących czynnika Xa dziennie podskórnie. Czytaj dalej Heparyna o niskiej masie cząsteczkowej