Ostrzezenia lekarzy dotyczace nieodpowiednich kierowców i ryzyka wypadków drogowych

Redelmeier i in. (Wydanie z 27 września) opisują związek między ostrzeżeniami lekarzy wobec nieodpowiednich kierowców a znacznym wzrostem depresji pacjentów, mierzonym stopą wizyt w oddziałach ratunkowych na depresję. Zaprzestanie prowadzenia pojazdów skorelowano ze zwiększonymi objawami depresyjnymi2 i izolacją społeczną3 oraz mniejszym poczuciem kontroli.4 Zrozumienie ryzyka i korzyści wynikających z tej interwencji powinno być ważnym czynnikiem w decyzji lekarza o zaleceniu pacjentowi zaprzestania prowadzenia pojazdu. Średnio starsi mają skrócony czas reakcji i ograniczony zakres ruchów, co czyni ich potencjalnie kiepskimi kierowcami. Jednak rola lekarza w określeniu, czy starszy pacjent może bezpiecznie prowadzić samochód zależy od wielu czynników, w tym od ustalenia nawyków kierowania indywidualnym pacjentem, a także od ich oceny i wglądu w ich ograniczenia. Powinniśmy pozwolić lekarzom na dokonanie tego osądu w opiece nad ich starszymi pacjent ami, biorąc pod uwagę zarówno ryzyko związane z wiekiem, jak i korzyści pomagające osobom starszym w utrzymaniu ich niezależności. Czytaj dalej Ostrzezenia lekarzy dotyczace nieodpowiednich kierowców i ryzyka wypadków drogowych

Mutacja GGPS1 i nietypowe zlamania kosci udowej z bisfosfonianami

Nietypowe złamania kości udowej są związane z długotrwałym leczeniem bisfosfonianami.1,2 Jednakże mechanizmy leżące u podstaw pozostają niejasne. Przebadaliśmy trzy siostry, które miały atypowe złamania kości udowej po otrzymaniu różnych doustnych bifosfonianów przez 6 lat. Dwie z sióstr miały jedno złamanie (w wieku 64 i 73 lata), a jedno miało obustronne złamania (jedna w wieku 60 lat, a druga w wieku 61 lat). Biorąc pod uwagę niską częstość występowania atypowych złamań kości udowej w populacji ogólnej (5,9 na 10 000 osobolat), 3 postawiliśmy hipotezę, że te siostry mogą mieć podłoże genetyczne, które przyczyniły się do tych złamań. Figura 1. Figura 1. Czytaj dalej Mutacja GGPS1 i nietypowe zlamania kosci udowej z bisfosfonianami

Pierwotne stwardnienie rozsiane zapalenie naczyn

Częstość występowania raka dróg żółciowych w ogólnej populacji jest mała; niemniej jednak pacjenci z pierwotnie stwardniającym zapaleniem dróg żółciowych narażeni są na dożywotnie ryzyko raka dróg żółciowych, który wynosi aż 10% .1 Lazaridis i LaRusso (wydanie z 22 września) 2 sugerują zastosowanie endoskopowej wstecznej cholangiopankreatografii (ERCP) prowadzonej do cytobrożenia przewodu żółciowego dla analiza cytologiczna i fluorescencyjna hybrydyzacji in situ (FISH), gdy dominują zwężenia w układzie żółciowym, ponieważ w tych przypadkach wykluczenie raka jest obowiązkowe, ale może być niezwykle trudne, gdy stosuje się nieinwazyjne obrazowanie radiologiczne. Zarówno analiza cytologiczna, jak i FISH mają ujemne wartości dodatnie i ujemne – odpowiednio 50% i 83% dla analizy cytologicznej oraz 86% i 88% dla FISH.3. Zastosowanie nowych technik endoskopowych, takich jak sterowany przez ERCP, pojedynczy operator cholangioskopia (SOPC) i konfok alna laserowa endomikroskopia oparta na sondach (pCLE), mogą zwiększać dodatnią wartość predykcyjną (odpowiednio do 100% i 82%) i ujemną wartość predykcyjną (do 95% i 100%) u dotkniętych pacjentów z nieokreśloną dominacją zwężenia.4,5 W ośrodkach referencyjnych o dużej objętości, te podejścia powinny być oferowane jako dodatkowe opcje do diagnostycznej obróbki u takich pacjentów w celu wypełnienia luki diagnostycznej, poprawy ogólnej selekcji pacjentów podlegających zabiegowi chirurgicznemu i być może zmniejszenia ogólnego stanu zdrowia koszty opieki. Roberto Valente, MD Marco Del Chiaro, MD, Ph.D. Urban Arnelo, MD, Ph.D. Karolinska University Hospital, Sztokholm, Szwecja Dr Arnelo zgłasza otrzymanie nieograniczonego grantu badawczego od Boston Scientific. Czytaj dalej Pierwotne stwardnienie rozsiane zapalenie naczyn

Amyloidoza AA i choroba zwiazana z IgG4

Próbki biopsyjne krezki i nerek u pacjenta. Pokazano próbki biopsji pobrane od 53-letniego mężczyzny z amyloidozą AA nerek, która najwyraźniej była związana z chorobą związaną z IgG4. Próbka uzyskana z masy krezkowej przeszła immunohistochemiczne barwienie dla IgG (panel A) i IgG4 (panel B), przy czym ta ostatnia wykazała rozproszone, rozproszone komórki plazmatyczne z IgG4. Średnia liczba komórek plazmatycznych, które były pozytywne dla IgG4 (średnia 421 komórek na pole mocy z trzech analiz, przy stosunku komórek plazmatycznych dodatnich pod względem IgG4 do komórek plazmatycznych dodatnich pod względem IgG wynoszących 0,53) pasuje do diagnozy IgG4 związana z chorobą. Kora nerkowa wykazuje rozszerzone obszary mezangialne z utratą argyofilii i zagęszczonymi ściankami naczyń włosowatych (panel C, barwienie srebrem), a dwójłomność w kolorze jabłkowo-zielonym jest widoczna w mezangium i wzdłuż naczyń włosowatych pod spolaryzowanym światłem (p anel D, wybarwienie czerwienią Kongo). Tutaj opisujemy pacjenta z amyloidową amyloidem A (AA), który najwyraźniej wiązał się z chorobą związaną z IgG4. Czytaj dalej Amyloidoza AA i choroba zwiazana z IgG4

Wstępne badanie dwóch leków przeciwwirusowych na zapalenie wątroby typu C Genotyp 1 AD 5

Ostatecznie 5 pacjentów miało niewykrywalny RNA HCV pod koniec okresu leczenia, a 4 miało utrzymującą się odpowiedź wirusologiczną w 12 i 24 tygodniu po leczeniu, ustanawiając dowód na to, że utrzymującą się odpowiedź wirusologiczną można uzyskać bez peginterferonu lub rybawiryny. Obydwaj pacjenci z grupy A, którzy zostali zakażeni genotypem 1b HCV, utrzymali odpowiedź wirusologiczną w 12 i 24 tygodniu po leczeniu. Sześciu pacjentów w grupie A (wszystkie z infekcją HCV o genotypie 1a) miało przełom wirusa. Wcześniejsze badania wykazały również, że niektórzy pacjenci otrzymujący połączenia bezpośrednio działających leków przeciwwirusowych bez interferonu mieli przełom wirusa.23,24 W naszym badaniu przełom wirusów korelował z wyjściowymi poziomami RNA HCV (Tabela w dodatkowym dodatku) i nie pojawił się być związanym z ustaleniami farmakokinetycznymi w dniu 14 (dane nie pokazane). Chociaż w grupie A było tylko 2 pacjentów z zakażeniem HCV genotypem 1b, obserwacja, że obaj pacjenci mieli utrzymującą się odpowiedź wirusologiczną po leczeniu dwoma bezpośrednio działającymi środkami przeciwwirusowymi, może odzwierciedlać wyższą barierę oporności dla tej kombinacji leków u pacjentów z zakażeniem HCV genotypem 1b niż u pacjentów z zakażeniem HCV genotypem 1a. Podobne stwierdzenie wysokiego odsetka utrzymującej się odpowiedzi wirusologicznej u pacjentów z zakażeniem HCV genotypem 1b wykazano w badaniu pilotażowym leczenia skojarzonego z asunaprewirem i daklataswirem u 10 pacjentów z Japonii, którzy mieli zakażenie HCV z genotypem 1b i którzy nie mieli odpowiedzi na wcześniejsze leczenie. Czytaj dalej Wstępne badanie dwóch leków przeciwwirusowych na zapalenie wątroby typu C Genotyp 1 AD 5

Leczenie podtrzymujące Olaparib w raku jajnika nawracającym na platynę AD 4

Demograficzne i wyjściowe charakterystyki pacjentów (Tabela 1) oraz wszelkie odchylenia protokołu z możliwością wpływania na analizę pierwotną (Tabela w dodatkowym dodatku) były dobrze zrównoważone między dwiema grupami badawczymi. Skuteczność
Rycina 2. Rycina 2. Estymaty Kaplan-Meier i podgrupa Analiza przeżycia bez progresji. Panel A pokazuje krzywe Kaplana-Meiera dla przeżycia bez progresji w randomizowanej populacji. Zdarzenia progresji obserwowano u 60 pacjentów (44,1%) w grupie olaparibu i 93 (72,1%) w grupie placebo. Czytaj dalej Leczenie podtrzymujące Olaparib w raku jajnika nawracającym na platynę AD 4

Udar mózgu i krwawienie w migotaniu przedsionków z przewlekłą chorobą nerek AD 3

Wtórna analiza ryzyka udaru lub ogólnoustrojowej choroby zakrzepowo-zatorowej wyklucza przejściowy atak niedokrwienny. Analiza statystyczna
Porównania cech u pacjentów bez choroby nerek, u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek w fazie końcowej oraz u osób wymagających leczenia nerkozastępczego na początku badania, przeprowadzono za pomocą testu chi-kwadrat dla kategorialnych współzmiennych i Kruskala. Test Wallisa lub test t-Studenta dla stałych zmiennych towarzyszących. Częstotliwość zdarzeń dla czterech wyników badania obliczono na podstawie stanu nerek; stan nerek u każdego pacjenta był aktualizowany w trakcie obserwacji, jeśli czynność nerek uległa pogorszeniu.
Ryzyko udaru lub ogólnoustrojowej choroby zakrzepowo-zatorowej związanej z przewlekłą niewydolnością nerek lub chorobą wymagającą terapii nerkozastępczej oceniano za pomocą zależnych od czasu modeli proporcjonalnego hazardu Coxa, z dostosowaniem do zmian stanu nerek lub leczenia przeciwzakrzepowego podczas -w górę. Analizy Cox zostały dostosowane do czynników ryzyka w wyniku CHA2DS2-VASc (zastoinowa niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, wiek> 75 lat, cukrzyca, historia udaru lub choroba zakrzepowo-zatorowa, choroba naczyniowa, wiek 65 do 74 lat, płeć żeńska), leczenie przeciwzakrzepowe, i rok włączenia. Czytaj dalej Udar mózgu i krwawienie w migotaniu przedsionków z przewlekłą chorobą nerek AD 3

Przypadek 3-2007: Chłopiec z niewydolnością oddechową

W teczce przypadku pacjenta z niewydolnością oddechową, przedstawiony przez Boyera i in. (Wydanie 25 stycznia), dyskutanci nie wspominają o schorzeniu, o którym wiadomo, że jest związane z idiopatyczną hemosyderozą płuc i mają wpływ na jego leczenie: celiakię. Związek ten nazywany jest zespołem Lane-Hamiltona. Ważne jest, aby rozpoznać ten stan, ponieważ leczenie celiakii za pomocą diety bezglutenowej może prowadzić do remisji idiopatycznej hemosyderozy płucnej.3 Chociaż choroba celiakii i idiopatyczna płucna Uważa się, że hemosyderoza jest immunologicznie pośredniczona, związek patogenetyczny między nimi nie jest jasny. W niedawnym systematycznym przeglądzie zidentyfikowano 20 pacjentów z zespołem Lane-Hamiltona.4 Spośród nich 16 zostało przepisanych diecie bezglutenowej, a udokumentowane udoskonalenie w 12. Czytaj dalej Przypadek 3-2007: Chłopiec z niewydolnością oddechową

Choroby nerwowo-mięśniowe: dowody i analiza w neurologii klinicznej

Wyrażenie Nie oceniaj książki po okładce można sparafrazować w przypadku książki Benatara jako Nie oceniaj książki po przedmowie . Przedmowa Choroby Neuromusculara nie oddaje sprawiedliwości treści książki. W sześciostronicowym wprowadzeniu Benatar wyjaśnia, że ci z nas w dziedzinie zaburzeń nerwowo-mięśniowych nie praktykują medycyny opartej na dowodach, ponieważ nie interpretujemy poprawnie literatury. Twierdzi, że wiemy mniej. . Czytaj dalej Choroby nerwowo-mięśniowe: dowody i analiza w neurologii klinicznej

Aspiryna i ryzyko raka okrężnicy i odbytnicy w związku z ekspresją COX-2

Regularne stosowanie aspiryny zmniejsza ryzyko wystąpienia nowotworu jelita grubego, ale mechanizm, dzięki któremu aspiryna wpływa na karcynogenezę w okrężnicy, nie jest dobrze poznany. Metody
Oceniliśmy ekspresję cyklooksygenazy-2 (COX-2) za pomocą testu immunohistochemicznego wycinków z próbek raka jelita grubego zatopionych w parafinie z dwóch dużych grup uczestników, którzy co 2 lata dostarczyli dane na temat stosowania kwasu acetylosalicylowego z kwestionariusza. Zastosowaliśmy regresję Coxa do analizy ryzyka konkurencyjnego, aby porównać wpływ stosowania aspiryny na względne ryzyko raka okrężnicy i odbytu w stosunku do ekspresji COX-2 w guzie.
Wyniki
W czasie 2 446,431 osobolat obserwacji 82 911 kobiet i 47 363 mężczyzn stwierdzono 636 przypadków raka okrężnicy i odbytnicy dostępnych dla określenia ekspresji COX-2. Spośród nowotworów 423 (67%) miało umiarkowaną lub silną ekspresję COX-2. Czytaj dalej Aspiryna i ryzyko raka okrężnicy i odbytnicy w związku z ekspresją COX-2