Subkliniczne migotanie przedsionków i ryzyko udaru mózgu AD 4

Ryzyko było praktycznie niezmienione po skorygowaniu o wyjściowe czynniki ryzyka udaru (współczynnik ryzyka, 2,50; 95% CI, 1,28 do 4,89; P = 0,008) i było podobne w analizie, w której dane od pacjentów zostały ocenzurowane po rozwinięciu się migotania przedsionków ( współczynnik ryzyka 2,41; 95% CI, 1,21 do 4,83; P = 0,01). Spośród 51 pacjentów z udarem lub zatorowością ogólnoustrojową 11 miało subkliniczne tachyarytmię przedsionkową wykrytą przez 3 miesiące, a żadna z nich nie miała klinicznego migotania przedsionków przez 3 miesiące. Populacyjne ryzyko udaru niedokrwiennego lub zatorowości systemowej związane z subkliniczną tachyarytmią przedsionkową wynosiło 13%. Nie było związku między subklinicznymi tachyarytmiami przedsionkowymi a jakimkolwiek innym wynikiem klinicznym (Tabela 2). W analizie zależnej od czasu obejmującej wszystkie epizody tachyarytmii przedsionkowej wykrywane przez urządzenia podczas okresu obserwacji, epizody trwające dłużej niż 6 minut, w porównaniu z brakiem epizodów, wiązały się ze zwiększonym ryzykiem udaru niedokrwiennego lub zatoru systemowego (zagrożenie stosunek 1,77; 95% CI, 1,01 do 3,10; P = 0,047). Wzrost ryzyka był podobny, gdy wystąpienie epizodów dłuższych niż 6 godzin porównywano z występowaniem bez epizodów (współczynnik ryzyka, 2,99, 95% CI, 1,55 do 5,77, P = 0,001) oraz gdy wystąpił epizod dłuższy niż 24 godziny porównywano z występowaniem bez epizodów (współczynnik ryzyka, 4,96; 95% CI, 2,39 do 10,3; P <0,001). U pacjentów z epizodami wykrytymi przez urządzenie tachyarytmii przedsionkowej stratyfikowano zgodnie z czasem trwania, w kwartylach, najdłuższego epizodu (?0,86 godziny, 0,87 do 3,63 godziny, 3,64 do 17,72 godziny i> 17,72 godziny), roczne wskaźniki udar lub zator ogólnoustrojowy wynosił 1,23 (95% CI, 0,15 do 4,46), 0 (95% CI, 0 do 2,08), 1,18 (95% CI, 0,14 do 4,28) i 4,89 (95% CI, 1,96 do 10,07), odpowiednio. Podobna analiza liczby epizodów subklinicznej tachyarytmii przedsionkowej, w kwartylach (1, 2, 3 lub 4 i> 4) dała roczne wskaźniki udaru lub zatorowości systemowej 1,20 (95% CI, 0,25 do 3,50), 2,15 ( 95% CI, od 0,44 do 6,29), 1,89 (95% CI, 0,23 do 6,81) i 1,93 (95% CI, 0,40 do 5,63), odpowiednio.
Tabela 3. Tabela 3. Ryzyko udaru niedokrwiennego lub zatoru systemowego po 3-miesięcznej wizycie, według wyjściowej wartości CHADS2 oraz w zależności od tego, czy stwierdzono subkliniczną przedsionkową tachyarytmię między rejestracją a 3-miesięczną wizytą. Ryzyko względne udar niedokrwienny lub zatorowość systemowa związana z subkliniczną tachyarytmią przedsionkową była stała w stosunku do wzrostu poziomu wyjściowego ryzyka udaru, ocenianego na podstawie wyniku CHADS2 (Tabela 3). Bezwzględny wskaźnik udaru wzrósł wraz ze wzrostem wyniku CHADS2, osiągając wskaźnik 3,78% rocznie u pacjentów z subklinicznymi tachyarytmiami przedsionkowymi i wynikiem CHADS2 większym niż 2.
Randomized Evaluation of Continuous Atrial Overdrive Pacing
Tabela 4. Tabela 4. Wpływ ciągłej stymulacji przedsionkowej na wyniki kliniczne. Również losowo przydzielono wszystkim pacjentom z rozrusznikami serca, aby otrzymywali ciągłą stymulację przedsionkową lub nie przyjmowali jej; wyjściowa charakterystyka tych dwóch grup była dobrze zrównoważona (tabela 1). Tempo rozwoju klinicznej tachyarytmii przedsionkowej było niskie w obu grupach, a interwencja nie miała znaczącego wpływu na ten lub inny wynik (Tabela 4). W analizie wartości prognostycznej subklinicznych tachyarytmii przedsionkowych u pacjentów poddanych stratyfikacji według randomizowanej grupy badanej (ciągła stymulacja przedsionkowa w porównaniu z bez ciągłej stymulacji przedsionkowej), test interakcji nie był znaczący (P = 0,995). Tabela pokazująca zdarzenia niepożądane, które wystąpiły podczas losowej części badania, znajduje się w dodatkowym dodatku.
Dyskusja
Głównym odkryciem tego badania jest to, że wśród pacjentów w wieku 65 lat lub starszych z nadciśnieniem w wywiadzie, u których wszczepiono rozrusznik serca lub ICD i którzy nie mieli klinicznego migotania przedsionków, występowała znaczna liczba subklinicznych tachyarytmii przedsionkowych. Subkliniczne tachyarytmię przedsionkową wykryto u jednej dziesiątej pacjentów w ciągu 3 miesięcy po implantacji i wykryto je co najmniej raz podczas średniego okresu obserwacji 2,5 roku u 34,7% pacjentów. Epizody subklinicznych tachyarytmii przedsionkowych były prawie osiem razy częstsze niż epizody klinicznego migotania przedsionków. W trakcie badania klinicznego migotanie przedsionków rozwinęło się u jedynie 15,7% pacjentów z subklinicznymi tachyarytmiami przedsionkowymi, co sugeruje, że może występować opóźnienie między subklinicznymi zdarzeniami a klinicznym wykrywaniem. Mediana czasu do wykrycia, za pomocą ciągłego monitorowania urządzenia, występowania subklinicznych tachyarytmii przedsionkowych w ciągu pierwszych 3 miesięcy wynosiła 36 dni, co wskazuje, że monitorowanie Holtera nawet przez kilka dni może nie wykryć subklinicznego mi
[hasła pokrewne: dermatologa, klinika stomatologiczna warszawa, stomatologia Kraków ]
[przypisy: masaż kontralateralny, shih tzu olx, histigen cena ]