Makrocytoza i niedobór kobalaminy u pacjentów leczonych sunitynibem

Listy Ryc. 1. Ryc. 1. Zwiększenie średniej objętości krwinkowej u sześciu pacjentów podczas leczenia sunitynibem. Jabłczan sunitynibu jest wielotorowym inhibitorem kinazy tyrozynowej zatwierdzonym do leczenia zaawansowanego raka nerkowokomórkowego. Zgłaszamy bezobjawowy wzrost średniej objętości krwinek czerwonych erytrocytów i niedoboru kobalaminy u sześciu pacjentów z przerzutowym rakiem nerkowokomórkowym, którzy byli leczeni przez ponad 5 miesięcy sunitynibem w ramach badania klinicznego oceniającego skuteczność i bezpieczeństwo ciągłego codziennego podawania leku. Początkowa dawka sunitynibu wynosiła 37,5 mg na dobę; trzech pacjentów wymagało zmniejszenia dawki do 25 mg, a jeden pacjent miał zwiększanie dawki do 50 mg na dobę. Wzrost średniej objętości krwinek obserwowano po okresie leczenia trwającym od 3 do 4 miesięcy (ryc. 1).
Przeanalizowaliśmy stężenie kobalaminy, holotranscobalaminy, kwasu foliowego i homocysteiny w surowicy od 5 do 10 miesięcy po rozpoczęciu leczenia sunitynibem; jednak nie przeprowadziliśmy takiej analizy w punkcie wyjściowym. U wszystkich sześciu pacjentów wystąpił niedobór kobalaminy (któremu towarzyszył wzrost stężenia homocysteiny), a pięciu z sześciu pacjentów miało niedobór holotranscobalaminy przy prawidłowym stężeniu folacyny w surowicy. Poziomy tyreotropiny były prawidłowe u pięciu z sześciu pacjentów i podwyższone u jednego pacjenta, ale u tego pacjenta poziom wolnych tyroksyny i trijodotyroniny był prawidłowy, co wykluczyło dysfunkcję tarczycy jako przyczynę makrocytozy. U żadnego z pacjentów nie stwierdzono pogorszenia niedokrwistości lub objawów niedoboru kobalaminy w czasie pomiaru, a żaden z pacjentów nie wymagał przerwania lub zmniejszenia leczenia sunitynibem. Kobalamin podawano domięśniowo.
Według naszej wiedzy, makrocytoza i niedobór kobalaminy nie zostały zgłoszone jako zdarzenia niepożądane związane z leczeniem sunitynibem. Ponieważ makrocytoza poprzedziła obniżenie poziomu kobalaminy u dwóch pacjentów i utrzymywała się po terapii zastępczej kobalaminą, wiele mechanizmów może być zaangażowanych w rozwój makrocytozy.
Chociaż nie można ustalić związku przyczynowego między leczeniem sunitynibem a niedoborem kobalaminy, należy zauważyć, że u wszystkich sześciu pacjentów wykryto niedobór kobalaminy, a niedobór holotranscobalaminy wykryto u pięciu z sześciu pacjentów leczonych przez okres dłuższy niż 5 miesięcy sunitynibem w sposób ciągły. codzienna administracja. Mechanizm ten jest nieznany, ale postawiliśmy hipotezę, że sunitynib w jamie ustnej zaburza wchłanianie kobalaminy w przewodzie żołądkowo-jelitowym.
Silke Gillessen, MD
Lukas Graf, MD
Wolfgang Korte, MD
Thomas Cerny, MD
Cantonal Hospital, 9007 St. Gallen, Szwajcaria
Silke. [email protected] ch
Dr Gillessen informuje o występach w radach doradczych Pfizera i Bayera, a dr Cerny podaje raporty w radzie doradczej Pfizer. Nie zgłoszono żadnego innego potencjalnego konfliktu interesów związanego z tym pismem.
(17) Listy
Zamknij listy
[przypisy: makrocytoza, gabinet psychoterapii kraków, olx barlinek ]