Hemodynamiczny mechanizm dudnienia w szyi w częstoskurczu przedsionkowo-komorowym

OSTATNIO diagnostyka częstoskurczu przedsionkowo-komorowego węzła centralnego jest dokonywana na podstawie kryteriów elektrofizjologicznych, objawy i wyniki badania fizykalnego u pacjentów z tą arytmią mogą różnić się od objawów występujących u pacjentów z innymi postaciami częstoskurczu nadkomorowego.1 2 3 4 Niniejsze badanie sugeruje u pacjentów z tachykardią nadkomorową tylko ci z częstoskurczem przedsionkowo-komorowym z węzłem centralnym odczuwają uderzenia w szyję podczas arytmii. Mają również wyższe ciśnienie prawego przedsionka i bardziej wyraźne odwrócenie przepływu w górnej i dolnej żyle głównej podczas skurczu przedsionków niż pacjenci z innymi postaciami częstoskurczu nadkomorowego. Uczucie regularnego, szybkiego bicia w szyję może pomóc lekarzowi w zdiagnozowaniu częstoskurczu przedsionkowo-komorowego z powrotem. Metody
Badanie przeprowadzono w dwóch fazach. W pierwszej fazie, 244 kolejnych pacjentów, którzy zostali skierowani do oceny elektrofizjologicznej i którzy dali historię kołatania serca, byli pytani, czy odczuwali jakiekolwiek szybkie i regularne uderzanie w szyję podczas kołatania serca. Badanie zostało przeprowadzone w momencie wstępnej oceny przez jednego z badaczy, zanim został zidentyfikowany elektrofizjologiczny mechanizm arytmii. Jeśli podczas kołatania serca odczuwano bicie szyi, pacjent zapytano, czy odczuwała go podczas każdego epizodu kołatania serca. Objawy korelowały podczas badania elektrofizjologicznego, gdy zaobserwowano lub wywołano arytmię lub gdy pacjent odczuwał kołatanie serca. W drugiej fazie badania uzyskano pomiary hemodynamiczne i angiogramy prawej komory podczas rytmu zatokowego i podczas tachykardii u 23 pacjentów: 12 z częstoskurczem przedsionkowo-komorowym, 8 z tachykardią ruchową cyrczną, w której pośredniczy ścieżka dostępu przedsionkowo-komorowego, oraz 3 z obydwoma formy tachykardii. Rodzaj występującej arytmii rozpoznano zgodnie z wcześniej opisanymi kryteriami.5 Pacjenci zostali wykluczeni z drugiej fazy badania, jeśli mieli inne typy chorób sercowo-naczyniowych lub ciężką chorobę ogólnoustrojową. Wszyscy pacjenci, którzy byli włączeni, mieli prawidłowe wyniki w badaniu echokardiograficznym. Pomiary hemodynamiczne uzyskano podczas rytmu zatokowego i tachykardii i obejmowały fazę wstępną i średnie ciśnienia w przedsionku. Śledzenia otrzymano na rejestratorze wielokanałowym Gould przy prędkości papieru 100 mm na sekundę. Do nagrań elektrofizjologicznych użyto specjalnie wykonanego rejestratora wielokanałowego.
Po badaniach hemodynamicznych wykonano angiografię prawej komory z 36 ml materiału kontrastowego przy prędkości przepływu 12 ml na sekundę w projekcji przednio-tylnej z 6-cio z francuskim cewnikiem typu pigtail w środku prawego przedsionka. Angiogramy analizowano pod kątem stopnia odwrócenia przepływu i refluksu w górnym i dolnym odcinku żyły głównej podczas skurczu przedsionkowego. Dla każdego pacjenta zastosowano 4-punktowy system punktacji, w którym wynik 0 oznaczał brak widocznego refluksu podczas angiografii, wynik wskazywał łagodny refluks, wynik 2 umiarkowany refluks i wynik 3 ostrych refluksu. Łagodny ponowny napływ definiowano jako występowanie refluksu w górnej i dolnej żyle głównej z każdym skurczem przedsionkowym i jego zanikanie przed następnym skurczem; umiarkowany ponowny napływ definiowano jako wystąpienie refluksu z każdym skurczem przedsionkowym, który nie został całkowicie usunięty przed następnym skurczem; a ciężki refluks został zdefiniowany jako wystąpienie refluksu, który całkowicie wypełnił górną i dolną żyłę główną, która pozostała nieprzezroczysta w trakcie angiografii
[podobne: ośrodek uzależnień warszawa, ile lat trwają studia medyczne, mysia robi mapki ]