Burch Colposuspension versus Fascial Sling w celu zmniejszenia nietrzymania Stresu Urologicznego ad 5

Częstość wcześniejszej operacji nietrzymania moczu była podobna w obu grupach (13% w grupie nosowej i 15% w grupie Burcha). Współczynniki równoczesnego zabiegu operacyjnego w przypadku wypadania miednicy (w tym przednich i tylnych napraw pochwowych, apikalnych zabiegów podwieszenia i histerektomii) były również podobne w obu grupach (55% w grupie nosowej i 48% w grupie Burcha). Procty i grupy Burch miały podobną szacowaną utratę krwi podczas zabiegu (odpowiednio 229 ml i 238 ml) i podobne czasy operacyjne (odpowiednio 136 minut i 138 minut). Rycina 3. Rycina 3. Krzywe Kaplana-Meiera dla sukcesu chirurgicznego leczenia nietrzymania moczu po 24 miesiącach u wszystkich pacjentów. Panel A pokazuje ogólny sukces leczenia dla pomiarów nietrzymania moczu (P = 0,01), a panel B wykazuje sukces w kategoriach miar wysiłkowego nietrzymania moczu (P <0,001), przy czym oba porównania opierają się na teście log-rank równości dystrybucje z dostosowaniem do strony.
Kobiety w grupie nosowej miały 24-miesięczny skumulowany wskaźnik sukcesu, który był znacząco wyższy niż w grupie Burch, z ogólnym wskaźnikiem sukcesu wynoszącym 47% wobec 38% (P = 0,01), a wskaźniki sukcesu specyficzne dla wysiłkowego nietrzymania moczu 66 % versus 49% (P <0,001) w teście log-rank równości dystrybucji z korektą dla miejsca (rysunek 3). Nie stwierdzono klinicznie ani statystycznie istotnego wpływu interakcji między leczeniem chirurgicznym a grupą leczoną na wynik (P = 0,74 dla ogólnego sukcesu, a P = 0,84 dla sukcesu związanego z wysiłkowym nietrzymaniem moczu).
Rysunek 4. Rysunek 4. Odsetek pacjentów z niepowodzeniem leczenia po 2 latach, zgodnie z ogólnymi kryteriami kompozytowymi, kryteriami złożoności specyficznymi dla nietrzymania stresu i innymi kryteriami. Wyniki podano dla 520 pacjentów – 255, którzy przeszli procedurę Burcha i 265 poddanych procedurze tempa – dla których pełne dane były dostępne po 24 miesiącach. Wartości P to surowe nieskorygowane porównania procentów.
Częstość występowania każdego składnika złożonej miary sukcesu, wyrażona jako odsetek pacjentów z pełną oceną kontynuacji, różniła się w zależności od grupy leczenia (ryc. 4). Różnice te odzwierciedlają fakt, że grupa nosidła miała niższe wskaźniki zgłaszanych objawów związanych z wysiłkowym nietrzymaniem moczu, pozytywnymi testami stresu i ponownym leczeniem wysiłkowego nietrzymania moczu niż grupa Burcha.
Tabela 2. Tabela 2. Zdarzenia niepożądane. Nie było istotnej różnicy między procą a grupą Burch w odsetku pacjentów, którzy mieli poważne zdarzenia niepożądane (odpowiednio 13% i 10%, P = 0,20) (tabela 2). Jednak zabiegi chirurgiczne mające na celu zmniejszenie objawów mikcji lub poprawę zatrzymania moczu były wykonywane wyłącznie w grupie nosowej, w której 19 pacjentów poddano 20 takim zabiegom. Zdarzenia niepożądane występowały częściej w grupie nosowej niż w grupie Burch (63% vs. 47%, P <0,001), z 415 zdarzeniami wśród 206 kobiet w grupie nosidła, w porównaniu z 305 zdarzeniami wśród 156 kobiet w grupie Burcha . Różnica ta wynikała przede wszystkim z infekcji dróg moczowych; 157 kobiet w grupie z procy (48%) miało 305 wydarzeń, a 105 kobiet w grupie Burch (32%) miało 203 wydarzenia [więcej w: stomatolog warszawa centrum, makrocytoza, ośrodek uzależnień warszawa ]